Majicman Notes

پیکر تراش

پیکر تراش پیرم و با تیشه ی خیال
یک شب تو را ز مرمر شعر آفریده‌ام
تا در نگین چشم تو نقش هوس نهم
ناز هزار چشم سیه را ، خریده‌ام

بر قامتت که وسوسهٔ شستشو در اوست
پاشیده‌ام شراب کف‌آلود ماه را
تا از گزند چشم بدت ایمنی دهم
دزدیده‌ام ز چشم حسودان، نگاه را

تا پیچ و تاب قد تو را دلنشین کنم
دست از سر نیاز به هر سو گشوده‌ام
از هر زنی، تراش تنی وام کرده‌ام
از هر قدی، کرشمهٔ رقصی ربوده‌ام

اما تو چون بتی که به بت ساز ننگرد
در پیش پای خویش به خاکم فکنده‌ای
مست از می غروری و دور از غم منی
گویی دل از کسی که تو را ساخت، کنده‌ای

هشدار!‌ زآنکه در پس این پردهٔ نیاز
آن بت تراش بلهوس چشم بسته‌ام
یک شب که خشم عشق تو دیوانه‌ام کند
ببینند سایه‌ها که تو را هم شکسته‌ام

“نادر نادرپور”

The Sculptor

I am an old sculptor, With desire of my chisel;
One night I fashioned you from the marble of verse.

To place the seal of longing within your eyes,
I paid the ransom of a thousand dark-eyed beauties.

Upon your form, whose curves invite temptation itself,
I poured the moon’s foaming wine in silver light.

To guard you from envy and the evil eye,
I stole from jealous gazes all their power to wound.

To make the winding grace of your stature complete,
I stretched my hands in worship before beauty’s altar.

From every woman I borrowed the line of a limb,
From every lovely figure I stole a dancer’s sway.

Yet you, like an idol who scorns the hand that shaped her,
Have cast me down to the dust beneath your feet.

Drunk on the wine of pride, untouched by my sorrow,
As though your heart had severed itself from its maker.

But heed me: behind this veil of longing and devotion,
The reckless sculptor who created you still lives.

And one night, when love’s fury drives me beyond reason,
The shadows shall bear witness:

The hands that made you
Have broken you.

Nader Naderpour